Aទិដ្ឋភាពទូទៅ

រៀងរាល់ខែកញ្ញា ក្រុងញូវយ៉កប្រែក្លាយទីក្រុងធម្មតារបស់ខ្លួនទៅជាកន្លែងប្រមូលផ្តុំមេដឹកនាំពិភពលោកធំបំផុតប្រចាំឆ្នាំ។ ស្ទើរគ្រប់រដ្ឋសមាជិកទាំង ១៩៣ របស់អង្គការសហប្រជាជាតិ ផ្ញើប្រធានាធិបតី នាយករដ្ឋមន្ត្រី ស្តេច ឬយ៉ាងតិចរដ្ឋមន្ត្រីការបរទេស មកឡើងឋាននៅសាលមហាសន្និបាទ ដើម្បីថ្លែងសុន្ទរកថាមួយវេទិកាដែលហៅថា «General Debate» (វេទិកាជជែកជាន់ខ្ពស់)។ នេះមិនមែនជាការបោះឆ្នោត ឬការចរចាសន្ធិសញ្ញាទេ — វាគ្រាន់តែជាឱកាសមួយឲ្យរដ្ឋនីមួយៗឡើងនិយាយអ្វីដែលខ្លួនចង់និយាយចំពោះពិភពលោកទាំងមូល។

ចំណុចគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍គឺ ការចូលរួមនេះមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចផ្លូវច្បាប់ទេ — ធម្មនុញ្ញ UN មិនមានចែងកន្លែងណាថារដ្ឋត្រូវថ្លែងសុន្ទរកថារៀងរាល់ឆ្នាំឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រពៃណីនេះបានរឹតបន្តឹងខ្លួនរហូតក្លាយជាសិទ្ធិមួយដែលស្ទើរគ្រប់រដ្ឋទាំងអស់ចាត់ទុកជាកម្មសិទ្ធិមិនអាចខ្វះបាន — ជាពិសេសសម្រាប់រដ្ឋដែលគ្មានអំណាចយោធា ឬសេដ្ឋកិច្ចធំដូចប្រទេសមហាអំណាច។

Bកំណើតនៃប្រពៃណីនេះ

ប្រពៃណីនៃការឲ្យរដ្ឋសមាជិកទាំងអស់ថ្លែងសុន្ទរកថាជាសាធារណៈមិនមែនកើតឡើងភ្លាមៗពេល UN បង្កើតឡើងឆ្នាំ ១៩៤៥ ឡើយ — វាបានវិវត្តន៍បន្តិចម្តងៗចាប់ពីសម័យប្រជុំដំបូងៗ។ ក្រោយសម័យប្រជុំដំបូងបំផុតនៅឡុងដ៍ឆ្នាំ ១៩៤៦ UNGA បានផ្លាស់មករកទីតាំងអចិន្ត្រៃយ៍នៅញូវយ៉ក ហើយពិធីបើកនីមួយៗចាប់ផ្តើមរួមបញ្ចូលអំណះអំណាងគោលនយោបាយពីមេដឹកនាំរដ្ឋច្រើនជាងមុនបន្តិចម្តងៗ ក្លាយទៅជាទម្រង់ «General Debate» ជាផ្លូវការដូចសព្វថ្ងៃ។

ហេតុផលស្នូលដែលធ្វើឲ្យប្រពៃណីនេះកើតឡើង និងបន្តរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ ភ្ជាប់ទៅនឹងគោលការណ៍ស្នូលរបស់ UNGA ខ្លួនឯង៖ សមភាពអធិបតេយ្យ (sovereign equality) ចែងក្នុងមាត្រា ២(១) នៃធម្មនុញ្ញ UN — រដ្ឋនីមួយៗ ទោះតូចធំយ៉ាងណា មានឋានៈស្មើគ្នានៅចំពោះមុខច្បាប់អន្តរជាតិ។ ដោយ UNGA ជាអង្គភាពតែមួយគត់ដែលរដ្ឋទាំង ១៩៣ អង្គុយជាមួយគ្នា ការថ្លែងសុន្ទរកថាសាធារណៈក្លាយជាការសម្តែងជាក់ស្តែងបំផុតនៃគោលការណ៍នោះ — សម្លេងរបស់រដ្ឋកោះតូចមួយ មានឱកាសដូចគ្នាបេះបិទនឹងសម្លេងរបស់មហាអំណាចក្នុងការនិយាយចំពោះពិភពលោក។

Cលំដាប់ថ្លែងសុន្ទរកថា

លំដាប់ដែលរដ្ឋនីមួយៗឡើងថ្លែងសុន្ទរកថាមិនមែនកំណត់ដោយចំណាត់ថ្នាក់ទំហំសេដ្ឋកិច្ច ឬអក្សរក្រមឈ្មោះប្រទេសទេ — វាកំណត់ដោយទំនៀមទម្លាប់ និងការស្នើសុំរបស់រដ្ឋនីមួយៗ តាមរយៈការសម្របសម្រួលរបស់ការិយាល័យប្រធានមហាសន្និបាទ។

ប្រធានមហាសន្និបាទ (President of the General Assembly) — មុខតំណែងផ្លាស់ប្តូររាល់ឆ្នាំ វិលជុំក្នុងចំណោមក្រុមតំបន់ ៥ — ជាអ្នកសម្របសម្រួលកាលវិភាគនេះ ប៉ុន្តែមិនមានអំណាចផ្លាស់ប្តូរលំដាប់ខ្លាំងទេ ព្រោះការគោរពទំនៀមទម្លាប់ចាស់ជាកត្តាចម្បង។ សប្តាហ៍ General Debate ជាធម្មតាមានរយៈពេលប្រហែល ១ សប្តាហ៍ ដោយសុន្ទរកថារាប់រយវេទិកាកើតឡើងបន្តបន្ទាប់គ្នារៀងរាល់ថ្ងៃ។

Dតើសុន្ទរកថាទាំងនេះមានប្រយោជន៍អ្វី?

ដោយសារសុន្ទរកថា General Debate មិននាំទៅរកការបោះឆ្នោត ឬកិច្ចព្រមព្រៀងចងកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ណាមួយទេ សំណួរធម្មជាតិមួយគឺ តើវាមានប្រយោជន៍អ្វីជាក់ស្តែង? ចម្លើយចែកជាមុខងារជាច្រើនដែលកើតឡើងព្រមគ្នា៖

Eហេតុអ្វីរដ្ឋតូចៗឲ្យតម្លៃខ្លាំង

សម្រាប់ប្រទេសមហាអំណាច ដូចជាសមាជិកអចិន្ត្រៃយ៍ Security Council ដែលមានវេទិកាអន្តរជាតិជាច្រើនទៀតសម្រាប់សម្តែងឥទ្ធិពល (G7, G20, កិច្ចប្រជុំទ្វេភាគី) General Debate គ្រាន់តែជាមួយក្នុងចំណោមវេទិកាជាច្រើន។ ប៉ុន្តែសម្រាប់រដ្ឋកោះតូច ឬប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ដែលគ្មានអំណាចយោធា-សេដ្ឋកិច្ចធំ វេទិកានេះជាឱកាសមួយក្នុងឆ្នាំមួយដងតែប៉ុណ្ណោះ ដែលពិភពលោកទាំងមូលត្រូវស្តាប់ពួកគេនិយាយដោយផ្ទាល់មាត់។

Fការទូតក្រៅឆាក

ផ្នែកមួយដែលសំខាន់មិនតិចជាងសុន្ទរកថាជាសាធារណៈផ្ទាល់ គឺអ្វីដែលកើតឡើងក្រៅឆាកសាលមហាសន្និបាទ។ សប្តាហ៍ General Debate ក្លាយជាឱកាសកម្រដែលមេដឹកនាំរាប់សិបនាក់ស្ថិតនៅទីតាំងតែមួយក្នុងពេលតែមួយ — បង្កើតលទ្ធភាពសម្រាប់ការប្រជុំទ្វេភាគី និងពហុភាគីក្រៅផ្លូវការជាច្រើនរាប់រយកិច្ចប្រជុំក្នុងរយៈពេលតែមួយសប្តាហ៍ ដែលក្នុងកាលៈទេសៈធម្មតា ត្រូវការធ្វើដំណើរទៅជួបគ្នាដាច់ដោយឡែកជាច្រើនខែ។

Gការយល់ច្រឡំ

Hសំណួរ-ចម្លើយ · FAQ