សេវាសុខភាពពីចម្ងាយ (Telehealth) ពង្រីកជាសកលក្រោយកូវីដ-១៩៖ WHO កំណត់ក្របខ័ណ្ឌយុទ្ធសាស្ត្រយ៉ាងណា ហើយហេតុអ្វីគម្លាតលទ្ធភាពប្រើអ៊ីនធឺណិត អាចនឹងពង្រីកគម្លាតសុខភាព ជាជាងបន្ថយវា?
WHO Global Strategy on Digital Health, Post-2020 Regulatory Expansion & the Connectivity-Access Equity Gap
⚡ សង្ខេបក្នុង ៣០ វិនាទី
ក្រោយវិបត្តិកូវីដ-១៩ ឆ្នាំ២០២០ រដ្ឋាភិបាល និងស្ថាប័នបទបញ្ជាសុខភាពជាច្រើនកន្លែងលើពិភពលោក បានពន្លឿនការអនុញ្ញាតឲ្យប្រើសេវាសុខភាពពីចម្ងាយ (telehealth) កាន់តែទូលំទូលាយ។ អត្ថបទនេះមិនផ្តោតលើសំណួរច្បាប់អាជ្ញាប័ណ្ណវេជ្ជបណ្ឌិតឆ្លងព្រំដែន ឬឯកជនភាពទិន្នន័យទេ — ស៊េរីនេះមានអត្ថបទដាច់ដោយឡែកមួយពន្យល់ចំណុចនោះលម្អិតរួចហើយ។ ត្រង់នេះនឹងផ្តោតលើបីចំណុច៖ យន្តការបទបញ្ជាដែលពិតជាផ្លាស់ប្តូរ តើអ្វីទៅជាអចិន្ត្រៃយ៍ធៀបនឹងបណ្តោះអាសន្ន យុទ្ធសាស្ត្រសកលរបស់ WHO ដែលដាក់ក្របខ័ណ្ឌនិន្នាការនេះ ហើយសំខាន់ជាងគេ៖ ភស្តុតាងបង្ហាញថា សេវាសុខភាពពីចម្ងាយទាមទារអ៊ីនធឺណិត និងឧបករណ៍ដែលមិនមែនគ្រប់គ្នាមាន — អាចធ្វើឲ្យគម្លាតលទ្ធភាពទទួលបានសុខភាព កាន់តែធំសម្រាប់ប្រជាជនមួយចំនួន ជាជាងបន្ថយវា។ អត្ថបទនេះជារបាយការណ៍បទបញ្ជា-ភស្តុតាងសាធារណៈប៉ុណ្ណោះ មិនមែនដំបូន្មានវេជ្ជសាស្ត្រផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ។
០១ទិដ្ឋភាពទូទៅ៖ វិសាលភាពអត្ថបទនេះ ខុសពីអត្ថបទផ្សេង
“សេវាសុខភាពពីចម្ងាយ” (telehealth) សំដៅលើការផ្តល់សេវាថែទាំសុខភាព ព័ត៌មាន និងការអប់រំសុខភាព តាមរយៈបច្ចេកវិទ្យាទូរគមនាគមន៍ — មិនត្រឹមតែសេវាគ្លីនិកផ្ទាល់ខ្លួន (telemedicine) ទេ ថែមទាំងរួមទាំងការត្រួតពិនិត្យសុខភាពសាធារណៈពីចម្ងាយ ការបណ្តុះបណ្តាលបុគ្គលិកសុខាភិបាល និងកម្មវិធីសុខភាពចល័តផងដែរ។ ក្រោយវិបត្តិកូវីដ-១៩ឆ្នាំ២០២០ ស្ថាប័នបទបញ្ជាសុខភាពនៅច្រើនប្រទេស បានពន្លឿនការអនុញ្ញាតឲ្យប្រើសេវានេះកាន់តែទូលំទូលាយ — សំណួរស្នូលដែលអត្ថបទនេះនឹងឆ្លើយ គឺ៖ អ្វីទៅជាបទបញ្ជាដែលពិតជាផ្លាស់ប្តូរជាអចិន្ត្រៃយ៍ តើ WHO កំណត់ក្របខ័ណ្ឌយុទ្ធសាស្ត្រសកលយ៉ាងណា ហើយហេតុអ្វីការអនុញ្ញាតច្បាប់ឲ្យប្រើប្រាស់ បែរជាមិនស្មើនឹងអ្នកគ្រប់គ្នាមានលទ្ធភាពប្រើប្រាស់ជាក់ស្តែងបានទេ។
ស៊េរីនេះមានអត្ថបទ តេឡេមេឌីស៊ីនឆ្លងព្រំដែន ដាច់ដោយឡែកមួយរួចហើយ ដែលពន្យល់លម្អិតអំពីច្បាប់អាជ្ញាប័ណ្ណវេជ្ជបណ្ឌិតឆ្លងរដ្ឋ-ឆ្លងប្រទេស (CMS Section 1135, DEA Ryan Haight Act, Interstate Medical Licensure Compact) និងច្បាប់ឯកជនភាពទិន្នន័យ (HIPAA, GDPR)។ អត្ថបទបច្ចុប្បន្ននេះមិនធ្វើម្តងទៀតនូវចំណុចទាំងនោះទេ — ត្រង់នេះនឹងលើកយកឧទាហរណ៍បទបញ្ជាឆ្លងប្រទេសផ្សេងទៀត (អាល្លឺម៉ង់ ការវិភាគ OECD) ក្របខ័ណ្ឌយុទ្ធសាស្ត្រ WHO ជាស្ថាប័នអន្តរជាតិ ហើយសំខាន់ជាងគេ គឺផ្តោតយ៉ាងស៊ីជម្រៅលើផ្នែកដែលអត្ថបទនោះមិនបានពិនិត្យ៖ ភស្តុតាងស្តីពីអ្នកណាពិតជាប្រើប្រាស់សេវាទាំងនេះ និងអ្នកណានៅតែជាប់គាំង ដោយសារគម្លាតលទ្ធភាពប្រើអ៊ីនធឺណិត និងឧបករណ៍ឌីជីថល។
ចំណុចនេះក៏ត្រូវនឹងគោលដៅអភិវឌ្ឍន៍ចីរភាព (Sustainable Development Goals — SDGs) របស់អង្គការសហប្រជាជាតិ ដែលចែងគោលការណ៍ “មិនទុកនរណាម្នាក់ចោលនៅពីក្រោយ” (leave no one behind) ជាគោលការណ៍ដឹកនាំរួម — គោលការណ៍ដែលអត្ថបទនេះនឹងសាកល្បងធៀបជាមួយភស្តុតាងជាក់ស្តែងផ្នែក H-J។
| អ្វីដែលអត្ថបទនេះមិនធ្វើ | មិនពន្យល់ច្បាប់អាជ្ញាប័ណ្ណវេជ្ជបណ្ឌិតឆ្លងព្រំដែន ឬច្បាប់ឯកជនភាពទិន្នន័យលម្អិតទេ (សូមមើលអត្ថបទពាក់ព័ន្ធ) |
| អ្វីដែលអត្ថបទនេះផ្តោត | យន្តការបទបញ្ជាទូទៅ ក្របខ័ណ្ឌយុទ្ធសាស្ត្រ WHO និងភស្តុតាងគម្លាតលទ្ធភាពប្រើប្រាស់ |
| វិសាលភាព | របាយការណ៍ភស្តុតាង-បទបញ្ជាសាធារណៈប៉ុណ្ណោះ — មិនមែនអនុសាសន៍ថាតើគួរប្រើសេវាប្រភេទណាសម្រាប់តម្រូវការសុខភាពជាក់លាក់ណាមួយទេ |
០២ការពង្រីករហ័សក្រោយកូវីដ-១៩៖ របៀបយន្តការលើកលែងដំណើរការ
យន្តការចម្បងដែលរដ្ឋាភិបាលភាគច្រើនប្រើដើម្បីពង្រីកសេវាសុខភាពពីចម្ងាយក្នុងឆ្នាំ២០២០ មិនមែនជាច្បាប់អចិន្ត្រៃយ៍ថ្មីទេ — ជា “លក្ខខណ្ឌលើកលែងបណ្តោះអាសន្ន” (temporary waiver/emergency exemption) ចេញក្រោមអំណាចប្រកាសភាពបន្ទាន់សុខភាពសាធារណៈ។ តាមរបាយការណ៍ប្រៀបធៀបគោលនយោបាយរបស់ អង្គការសហប្រតិបត្តិការ និងអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ច (OECD) រដ្ឋាភិបាលប្រទេសសមាជិកភាគច្រើន “ផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងលឿន” ដើម្បីជំរុញការប្រើប្រាស់តេឡេមេឌីស៊ីនក្នុងដំណាក់កាលដំបូងនៃវិបត្តិ — ជាទូទៅតាមរយៈបីមុខសំខាន់៖ (១) ពង្រីកលក្ខខណ្ឌសងប្រាក់វិញ (reimbursement) ឲ្យគ្របដណ្តប់ការពិគ្រោះពីចម្ងាយ ដែលពីមុនមិនសងឲ្យ ឬសងតិច (២) បន្ធូរបន្ថយលក្ខខណ្ឌទីតាំង ដូចជាតម្រូវការឲ្យអ្នកជំងឺទៅដល់ “ចំណុចប្រភព” ជាក់លាក់ជាមុន និង (៣) បង្កើនចំនួនប្រភេទសេវា និងអ្នកជំនាញដែលមានសិទ្ធិផ្តល់សេវាតាមវិធីនេះ។
របាយការណ៍ OECD ខាងលើ កត់សម្គាល់ថា រដ្ឋសមាជិកនីមួយៗសម្រេចដោយឯករាជ្យនូវព័ត៌មានលម្អិតនៃការលើកលែងទាំងនេះ — គ្មានគំរូតែមួយអនុវត្តដូចគ្នាទូទាំងពិភពលោកទេ។ ចំណុចរួមដែលរបាយការណ៍លើកឡើងគឺសំណួរបីដែលនៅតែបើកចំហក្រោយវិបត្តិ៖ តើគួរបទបញ្ជាយ៉ាងណា (regulate) តើគួរសងប្រាក់វិញយ៉ាងណា (pay for it) ហើយតើគួរបញ្ចូលចូលទៅក្នុងការថែទាំផ្ទាល់ជាទៀងទាត់ (integrate) យ៉ាងណា — សំណួរដែលនៅតែជាចំណុចជជែកវែកញែកគោលនយោបាយក្នុងប្រទេសជាច្រើន គិតត្រឹមកាលបរិច្ឆេទបោះពុម្ពរបាយការណ៍។
សំខាន់ត្រូវកត់សម្គាល់ថា ការពិពណ៌នាការពង្រីកនេះថា “សកល” អាចបំភាន់បន្តិច — យន្តការលើកលែងទាំងនេះកើតឡើងភាគច្រើននៅប្រទេសដែលមានហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធទូរគមនាគមន៍រួចស្រាប់ (សូមមើលផ្នែក G)។
| យន្តការចម្បង (OECD) | ពង្រីកសងប្រាក់វិញ · បន្ធូរបន្ថយលក្ខខណ្ឌទីតាំង · បង្កើនប្រភេទសេវា/អ្នកជំនាញមានសិទ្ធិ |
| លក្ខណៈផ្លូវច្បាប់ភាគច្រើន | លក្ខខណ្ឌលើកលែងបណ្តោះអាសន្ន ក្រោមអំណាចប្រកាសភាពបន្ទាន់ — មិនមែនច្បាប់អចិន្ត្រៃយ៍ដំបូងឡើយ |
| ភាពខុសគ្នារវាងប្រទេស | រដ្ឋសមាជិកនីមួយៗសម្រេចលម្អិតដោយឯករាជ្យ — គ្មានគំរូតែមួយសកល (OECD) |
០៣យុទ្ធសាស្ត្រសកលរបស់ WHO លើសុខភាពឌីជីថល ២០២០-២០២៥
ក្នុងកម្រិតស្ថាប័នអន្តរជាតិ ឯកសារយោងសំខាន់ដែលដាក់ក្របខ័ណ្ឌនិន្នាការសុខភាពឌីជីថលទាំងមូល — រួមទាំងតេឡេសុខភាព — គឺ Global Strategy on Digital Health 2020-2025 ដែលអង្គការសុខភាពពិភពលោក (WHO) ខ្លួនឯងចេញផ្សាយ។ តាមឯកសារផ្លូវការ គោលដៅចែងច្បាស់គឺ “ជំរុញជីវិត និងសុខុមាលភាពមានសុខភាពល្អ សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា គ្រប់ទីកន្លែង គ្រប់វ័យ” (to promote healthy lives and wellbeing for everyone, everywhere, at all ages) — ដោយសង្កត់ធ្ងន់ថា ភាពជោគជ័យទាមទារឲ្យមានយុទ្ធសាស្ត្រមួយរឹងមាំ ដែលបញ្ចូលគ្នារវាងធនធានហិរញ្ញវត្ថុ អង្គការ មនុស្ស និងបច្ចេកវិទ្យា។ ពាក្យ “គ្រប់ទីកន្លែង” នេះជាចំណុចដែលអត្ថបទនេះនឹងត្រឡប់មកពិនិត្យម្តងទៀត នៅផ្នែក H-J ខាងក្រោម — ព្រោះភស្តុតាងជាក់ស្តែងបង្ហាញថា មិនមែនគ្រប់ទីកន្លែងសុទ្ធតែឈានទៅដល់គោលដៅនេះស្មើគ្នាទេ។
យុទ្ធសាស្ត្រនេះមិនមែនជាឯកសារបច្ចេកទេសតែមួយមុខទេ — វាកំណត់ទិសដៅឲ្យរដ្ឋសមាជិក WHO អភិវឌ្ឍយុទ្ធសាស្ត្រសុខភាពឌីជីថលថ្នាក់ជាតិផ្ទាល់ខ្លួន ស្របតាមបរិបទនិងធនធានក្នុងស្រុក — មិនកំណត់គំរូតែមួយសម្រាប់ទាំងអស់គ្នាទេ។ ចេញផ្សាយជាឯកសារពេញលេញ (៥០ទំព័រ) នៅថ្ងៃទី១៨ សីហា ២០២១ ក្រោមអាជ្ញាបណ្ណ Creative Commons របស់ WHO ខ្លួនឯង។ លក្ខណៈស្នូលដែលត្រូវកត់សម្គាល់៖ នេះជាឯកសារណែនាំយុទ្ធសាស្ត្រ មិនមែនកិច្ចព្រមព្រៀងអន្តរជាតិចងកាតព្វកិច្ចដូចសន្ធិសញ្ញាទេ — ចំណុចនេះនឹងពិភាក្សាលម្អិតជាងនៅផ្នែក D។
គួរកត់សម្គាល់ថា រយៈពេលអនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្រនេះ (២០២០-២០២៥) ត្រួតគ្នាស្ទើរតែពេញលេញជាមួយអំឡុងពេលវិបត្តិកូវីដ-១៩ និងការស្តារឡើងវិញក្រោយវិបត្តិ — មានន័យថា ការអនុវត្តជាក់ស្តែងរបស់វា ច្របូកច្របល់ជាមួយការឆ្លើយតបបន្ទាន់ដែលបានលើកឡើងរួចនៅផ្នែក B ជាទូទៅ ជាជាងជាគម្រោងដាច់ដោយឡែកមួយ។
| ចេញផ្សាយដោយ | អង្គការសុខភាពពិភពលោក (WHO) |
| រយៈពេលយុទ្ធសាស្ត្រ | ២០២០-២០២៥ — ចេញផ្សាយជាឯកសារពេញលេញ ១៨ សីហា ២០២១ |
| គោលដៅចែងច្បាស់ | “ជីវិត និងសុខុមាលភាពមានសុខភាពល្អ សម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា គ្រប់ទីកន្លែង គ្រប់វ័យ” |
| យន្តការអនុវត្ត | លើកទឹកចិត្តរដ្ឋសមាជិកឲ្យអភិវឌ្ឍយុទ្ធសាស្ត្រជាតិផ្ទាល់ខ្លួន — មិនកំណត់គំរូតែមួយ |
០៤ចងកាតព្វកិច្ច ឬមិនចង៖ IHR (២០០៥) ធៀបនឹងយុទ្ធសាស្ត្រ
ដើម្បីវាយតម្លៃឯកសារនេះឲ្យត្រឹមត្រូវ ចាំបាច់ត្រូវប្រៀបធៀបជាមួយឧបករណ៍ច្បាប់អន្តរជាតិមួយផ្សេងទៀតរបស់ WHO ខ្លួនឯង៖ បទបញ្ញត្តិសុខភាពអន្តរជាតិ (International Health Regulations — IHR ២០០៥)។ តាមព័ត៌មានផ្លូវការរបស់ WHO IHR ជា “ឧបករណ៍ច្បាប់អន្តរជាតិដែលចងកាតព្វកិច្ចផ្លូវច្បាប់” លើ១៩៧ប្រទេស រួមទាំង១៩៤រដ្ឋសមាជិក WHO — កំណត់កាតព្វកិច្ចជាក់លាក់ដូចជា តម្រូវឲ្យរដ្ឋសមាជិកកំណត់អាជ្ញាធរទទួលខុសត្រូវ រក្សាប្រព័ន្ធឃ្លាំមើលជំងឺ និងរាយការណ៍ហានិភ័យសុខភាពសាធារណៈមកកាន់ WHO។ ផ្ទុយទៅវិញ Global Strategy on Digital Health មិនកំណត់កាតព្វកិច្ចផ្លូវច្បាប់បែបនេះទេ — គ្មានយន្តការតម្រូវឲ្យរាយការណ៍ ឬពិន័យប្រសិនបើប្រទេសណាមួយមិនអនុវត្តតាមឡើយ។
ភាពខុសគ្នានេះសំខាន់ចំពោះការយល់ដឹងអំពីវិសាលភាពពិតរបស់យុទ្ធសាស្ត្រ WHO៖ វាជាឯកសារបង្ហាញទិសដៅ និងកញ្ចប់អនុសាសន៍ល្អបំផុត (best-practice guidance) មិនមែនច្បាប់អន្តរជាតិទេ។ លក្ខណៈនេះស្រដៀងគ្នានឹងឯកសារយុទ្ធសាស្ត្រ WHO ផ្សេងទៀតដែលមិនចងកាតព្វកិច្ច ដូចជា កិច្ចព្រមព្រៀងជំងឺរាតត្បាតរបស់ WHO ដែលនៅតែស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលចរចារខ្លះ — ខុសពី IHR ដែលចងកាតព្វកិច្ចជាផ្លូវការរួចហើយតាំងពីឆ្នាំ២០០៥។ លទ្ធផលជាក់ស្តែងគឺ ការអនុវត្តគោលដៅសកលនៃយុទ្ធសាស្ត្រសុខភាពឌីជីថល អាស្រ័យលើឆន្ទៈនិងធនធានជាតិនីមួយៗ ជាជាងកាតព្វកិច្ចផ្លូវច្បាប់តម្រូវឲ្យធ្វើ។
ជាក់ស្តែង នេះមានន័យថា ប្រទេសមួយអាចប្រកាសគាំទ្រយុទ្ធសាស្ត្រ WHO ជាផ្លូវការ ដោយមិនចាំបាច់បែងចែកថវិកា ឬចេញច្បាប់ជាតិជាក់លាក់ណាមួយសម្រាប់អនុវត្តវាក៏បានដែរ — ខុសពី IHR ដែលកំណត់សមត្ថភាពស្នូល (core capacities) ជាក់លាក់ ដែលរដ្ឋសមាជិកត្រូវរាយការណ៍វឌ្ឍនភាពមកកាន់ WHO ជាទៀងទាត់។
| IHR (២០០៥) | ចងកាតព្វកិច្ចផ្លូវច្បាប់លើ១៩៧ប្រទេស — កំណត់អាជ្ញាធរ ប្រព័ន្ធឃ្លាំមើល និងការរាយការណ៍ |
| Global Strategy on Digital Health | ឯកសារណែនាំយុទ្ធសាស្ត្រ — មិនចងកាតព្វកិច្ច គ្មានយន្តការតម្រូវរាយការណ៍ ឬពិន័យ |
| លទ្ធផលជាក់ស្តែង | ការអនុវត្តអាស្រ័យលើឆន្ទៈ-ធនធានជាតិនីមួយៗ មិនមែនកាតព្វកិច្ចតម្រូវទេ |
០៥អាល្លឺម៉ង់៖ ច្បាប់ Digitale-Versorgung-Gesetz (DVG)
ក្រៅពីសហរដ្ឋអាមេរិកនិងសហភាពអឺរ៉ុបជារួម (ដែលអត្ថបទ “តេឡេមេឌីស៊ីនឆ្លងព្រំដែន” បានពិនិត្យរួច) ប្រទេសសមាជិក EU នីមួយៗក៏មានច្បាប់ជាតិផ្ទាល់ខ្លួនផងដែរ។ អាល្លឺម៉ង់ជាឧទាហរណ៍ច្បាស់មួយ៖ តាមព័ត៌មានផ្លូវការរបស់ ក្រសួងសុខាភិបាលសហព័ន្ធអាល្លឺម៉ង់ (Bundesministerium für Gesundheit) ច្បាប់ Digitale-Versorgung-Gesetz (DVG — ច្បាប់ថែទាំសុខភាពឌីជីថល) បានធ្វើឲ្យ “ការពិគ្រោះជំងឺតាមវីដេអូអនឡាញ ក្លាយជារឿងធម្មតា” — ជាពិសេស អនុញ្ញាតឲ្យវេជ្ជបណ្ឌិតផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានស្តីពីសេវាពិគ្រោះជំងឺតាមវីដេអូ នៅលើគេហទំព័រផ្ទាល់ខ្លួនបានដោយសេរីជាងមុន — ជាការដកកម្រិតដាក់លើការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មសេវាតេឡេមេឌីស៊ីន ដែលធ្លាប់តឹងរឹងជាងនេះ។
ចំណុចនេះខុសពី Directive 2011/24/EU កម្រិត EU ទាំងមូល (ដែលផ្តោតលើសិទ្ធិចល័ត-សំណងអ្នកជំងឺឆ្លងព្រំដែន) ព្រោះ DVG ជាច្បាប់ក្នុងស្រុកអាល្លឺម៉ង់ផ្ទាល់ ដោះស្រាយឧបសគ្គខាងក្នុងស្រុក៖ វប្បធម៌វេជ្ជសាស្ត្រអាល្លឺម៉ង់ដែលធ្លាប់មានការសង្ស័យខ្ពស់ចំពោះការព្យាបាលពីចម្ងាយសុទ្ធ (remote-only treatment)។ ការធ្វើឲ្យការផ្សព្វផ្សាយងាយស្រួលជាងមុន ជាជំហានតូចមួយ ប៉ុន្តែជាឧទាហរណ៍ច្បាស់នៃរបៀបដែលការពង្រីកសេវាសុខភាពពីចម្ងាយ មិនមែនកើតឡើងតែក្នុងកម្រិតច្បាប់សហព័ន្ធ ឬកម្រិត EU ធំៗទេ — ថែមទាំងកើតឡើងតាមរយៈកែសម្រួលច្បាប់ជាតិលម្អិតៗជាច្រើនផងដែរ។
| ច្បាប់ | Digitale-Versorgung-Gesetz (DVG) — អាល្លឺម៉ង់ |
| ការផ្លាស់ប្តូរសំខាន់ | អនុញ្ញាតវេជ្ជបណ្ឌិតផ្សព្វផ្សាយសេវាពិគ្រោះជំងឺតាមវីដេអូលើគេហទំព័រដោយសេរីជាងមុន |
| កម្រិត | ច្បាប់ជាតិអាល្លឺម៉ង់ផ្ទាល់ — ខុសពី Directive 2011/24/EU កម្រិត EU ទាំងមូល |
០៦OECD៖ អ្វីដែលការប្រៀបធៀបគោលនយោបាយឆ្លងប្រទេសរកឃើញ
សូម្បីតែក្នុងប្រទេសតែមួយ ចម្លើយចំពោះសំណួរ “តើវាអចិន្ត្រៃយ៍ដែរឬទេ” ក៏អាចប្រែប្រួលនៅក្រោមថ្នាក់ជាតិដែរ។ នៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលកម្មវិធីធានារ៉ាប់រង Medicaid គ្រប់គ្រងដោយរដ្ឋនីមួយៗដាច់ដោយឡែក អង្គការមិនរកប្រាក់ចំណេញ Center for Connected Health Policy (CCHP) ដែលត្រូវបានតែងតាំងជា National Telehealth Policy Resource Center ដោយសហព័ន្ធ តាមដាន និងចងក្រងគោលនយោបាយតេឡេសុខភាពរដ្ឋនីមួយៗជាប្រចាំ — រួមទាំងថាតើ Medicaid រដ្ឋនីមួយៗសងប្រាក់សម្រាប់សេវាសំឡេងតែមួយ (audio-only) ដែរឬអត់ និងលក្ខខណ្ឌសមភាពថ្លៃសេវា (payment parity) រវាងសេវាតេឡេសុខភាព និងសេវាជួបផ្ទាល់។ ព័ត៌មានទាំងនេះប្រែប្រួលរដ្ឋពីរដ្ឋ ទោះជាច្បាប់សហព័ន្ធធ្លាប់លើកលែងឲ្យទូទាំងប្រទេសក៏ដោយ។
លទ្ធផលរួម៖ សូម្បីតែក្នុងបណ្តាប្រទេសដែលមានប្រព័ន្ធសុខភាពជាតិផ្តោតកណ្តាល “តើវាអចិន្ត្រៃយ៍ដែរឬទេ” ក៏មិនមែនចម្លើយឯកភាពមួយដែរ — វាអាស្រ័យលើថ្នាក់ណានៃរដ្ឋាភិបាល (សហព័ន្ធ ធៀបនឹងរដ្ឋ/ខេត្ត) ដែលកំណត់លក្ខខណ្ឌជាក់លាក់នោះ។ ការបែងចែកសិទ្ធិអំណាចនេះ បន្ថែមស្រទាប់ភាពស្មុគស្មាញមួយទៀត ក្រៅពីអ្វីដែលបានលើកឡើងរួចអំពីភាពខុសគ្នារវាងសហរដ្ឋអាមេរិកនិងសហភាពអឺរ៉ុប។
០៧គម្លាតឌីជីថលសកល៖ អ្វីដែល ITU រកឃើញ
មុននឹងសួរថាតើតេឡេសុខភាពពង្រីកគម្លាតសុខភាពដែរឬទេ ត្រូវយល់ជាមុនសិនថា គម្លាតការប្រើអ៊ីនធឺណិតមូលដ្ឋានខ្លួនឯង នៅតែធំទូលាយប៉ុនណា។ តាមរបាយការណ៍ Facts and Figures ចុងក្រោយបំផុតរបស់ សហភាពទូរគមនាគមន៍អន្តរជាតិ (International Telecommunication Union — ITU) ភ្នាក់ងារឯកទេសរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិផ្នែកទូរគមនាគមន៍ — ប្រមាណ “ជិត៣ភាគ៤នៃចំនួនប្រជាជនពិភពលោក” ឥឡូវនេះប្រើអ៊ីនធឺណិតហើយ ប៉ុន្តែនោះមានន័យថា ប្រមាណ២,២ពាន់លាននាក់ នៅតែគ្មានអ៊ីនធឺណិតប្រើប្រាស់ — ភាគច្រើននៅក្នុងប្រទេសមានចំណូលទាប និងមធ្យម តាមការសន្និដ្ឋានផ្ទាល់របស់ ITU។ របាយការណ៍ក៏កត់សម្គាល់ថា គម្លាតយេនឌ័រ និងគម្លាតទីក្រុង-ជនបទ “កំពុងតូចចុះបន្តិចម្តងៗ ប៉ុន្តែនៅតែជាប់លាប់” (continue to narrow but endure) ខណៈសេវាបណ្តាញអ៊ីនធឺណិតល្បឿនលឿននៅតែក្រៅដៃទៅដល់ប្រជាជនជាច្រើន។
ចំណុចសំខាន់មួយទៀតដែល ITU លើកឡើងគឺ បណ្តាញ 5G ឥឡូវគ្របដណ្តប់ជាង “ពាក់កណ្តាលនៃប្រជាជនពិភពលោក” ប៉ុន្តែការគ្របដណ្តប់នេះ “នៅតែផ្តោតកណ្តាលនៅប្រទេសមានចំណូលខ្ពស់” — មានន័យថា សូម្បីតែបច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗដែលអាចទ្រទ្រង់សេវាតេឡេសុខភាពគុណភាពខ្ពស់ (វីដេអូគុណភាពខ្ពស់ ការផ្ទេរឯកសាររូបភាពពេទ្យ) ក៏មិនចែកចាយស្មើគ្នាទេ។ ធនាគារពិភពលោក (World Bank) ក៏ចងក្រងសូចនាករចំនួនប្រជាជនប្រើអ៊ីនធឺណិត ដោយប្រើទិន្នន័យប្រភពដដែលពី ITU ដែលបញ្ជាក់និន្នាការស្រដៀងគ្នា — គម្លាតរវាងក្រុមប្រទេសចំណូលខ្ពស់ និងទាបនៅតែជាធាតុសំខាន់កំណត់លទ្ធភាពប្រើអ៊ីនធឺណិត។
| ការប្រើអ៊ីនធឺណិតជាសកល (ITU) | ប្រមាណជិត៧៥% — ប៉ុន្តែនៅសល់ប្រមាណ២,២ពាន់លាននាក់នៅតែគ្មានប្រើ |
| ទីតាំងអ្នកគ្មានប្រើ | ភាគច្រើននៅប្រទេសមានចំណូលទាប-មធ្យម (ITU) |
| គម្លាតទីក្រុង-ជនបទ/យេនឌ័រ | តូចចុះបន្តិចម្តងៗ ប៉ុន្តែនៅតែជាប់លាប់ (ITU) |
| បណ្តាញ 5G | គ្របដណ្តប់ជាង៥០%ប្រជាជនសកល — ប៉ុន្តែផ្តោតកណ្តាលនៅប្រទេសចំណូលខ្ពស់ |
០៨នរណាប្រើ នរណាមិនប្រើ៖ ទិន្នន័យ CDC/NCHS សហរដ្ឋអាមេរិក
ការចេញច្បាប់អនុញ្ញាតឲ្យប្រើសេវាតេឡេសុខភាព មិនប្រាកដថានឹងបំបែងចែកឲ្យប្រើប្រាស់ស្មើគ្នាទេ។ ភស្តុតាងច្បាស់លាស់បំផុតមកពីមជ្ឈមណ្ឌលស្ថិតិសុខភាពជាតិសហរដ្ឋអាមេរិក (National Center for Health Statistics — NCHS ក្រោមមជ្ឈមណ្ឌលគ្រប់គ្រង និងបង្ការជំងឺ CDC) ដែលបានចេញផ្សាយ Data Brief លេខ៤៤៥ ស្តីពីការប្រើប្រាស់តេឡេមេឌីស៊ីនក្នុងចំណោមមនុស្សពេញវ័យអាមេរិកឆ្នាំ២០២១ — ឆ្នាំក្រោយពីច្បាប់លើកលែងភាគច្រើនចូលជាធរមានពេញលេញ។ លទ្ធផលរួម៖ ៣៧,០%នៃមនុស្សពេញវ័យប្រើតេឡេមេឌីស៊ីនក្នុងរយៈពេល១២ខែមុននោះ — ប៉ុន្តែភាគរយនេះខុសគ្នាខ្លាំងតាមក្រុមប្រជាសាស្ត្រ។
តាមទីតាំងទីក្រុង៖ អ្នកនៅតំបន់ “noncore” (ជនបទឆ្ងាយបំផុត តាមចំណាត់ថ្នាក់ជនបទ-ទីក្រុងផ្លូវការរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក) ប្រើតេឡេមេឌីស៊ីនត្រឹម២៧,៥% ធៀបនឹង៤០,៣%ក្នុងចំណោមអ្នកនៅតំបន់ទីក្រុងធំកណ្តាល (large metro central counties) — គម្លាតជិត១៣ចំណុចភាគរយ។ តាមកម្រិតការអប់រំ៖ អ្នកគ្មានសញ្ញាបត្រមធ្យមសិក្សាប្រើត្រឹម២៨,៧% ធៀបនឹង៤៣,២%ក្នុងចំណោមអ្នកមានសញ្ញាបត្របរិញ្ញាបត្រឡើងទៅ។ តាមកម្រិតចំណូល (ធៀបនឹងបន្ទាត់ភាពក្រីក្រសហព័ន្ធ)៖ អ្នកមានចំណូលក្រោម១០០%នៃបន្ទាត់ភាពក្រីក្រប្រើ៣៣,១% ធៀបនឹង៤០,៧%ក្នុងចំណោមអ្នកមានចំណូល៤០០%ឡើងទៅ។ តាមវ័យ៖ អ្នកអាយុ១៨-២៩ឆ្នាំប្រើ២៩,៤% ខណៈអ្នកអាយុ៦៥ឆ្នាំឡើងទៅប្រើខ្ពស់ជាង៤៣,៣%។ តាមភេទ៖ ស្ត្រីប្រើ៤២,០% ធៀបនឹងបុរស៣១,៧% — គម្លាតធំបំផុតមួយក្នុងចំណោមកត្តាទាំងអស់ដែល NCHS វាស់វែង។
តាមជាតិសាសន៍-ពូជសាសន៍ ទិន្នន័យ NCHS បង្ហាញភាពខុសគ្នាតិចជាងកត្តាភូមិសាស្ត្រ-សេដ្ឋកិច្ចខាងលើ ប៉ុន្តែនៅតែមានគម្លាតច្បាស់៖ ជនជាតិដើមអាមេរិក/អាឡាស្កាប្រើខ្ពស់បំផុត៤០,៦% បន្តដោយស្បែកស (មិនមែនអេស្ប៉ាញ)៣៩,២% ខណៈអេស្ប៉ាញ៣២,៨% ស្បែកខ្មៅ៣៣,១% និងអាស៊ី៣៣,០%។ NCHS មិនបានផ្តល់ការពន្យល់ដោយផ្ទាល់ចំពោះគម្លាតតាមជាតិសាសន៍នេះទេ — គ្រាន់តែរាយការណ៍ជាទិន្នន័យសង្កេតប៉ុណ្ណោះ។
| ជនបទ (noncore) vs ទីក្រុងធំកណ្តាល | ២៧,៥% vs ៤០,៣% |
| អប់រំ៖ ក្រោមមធ្យមសិក្សា vs បរិញ្ញាបត្រឡើងទៅ | ២៨,៧% vs ៤៣,២% |
| ចំណូល៖ ក្រោម១០០%FPL vs ៤០០%+FPL | ៣៣,១% vs ៤០,៧% |
| វ័យ៖ ១៨-២៩ឆ្នាំ vs ៦៥+ឆ្នាំ | ២៩,៤% vs ៤៣,៣% |
| ភេទ៖ ស្ត្រី vs បុរស | ៤២,០% vs ៣១,៧% |
០៩គម្លាតឧបករណ៍ និងអ៊ីនធឺណិតជនបទ៖ អ្វីដែល Pew រកឃើញ
ភស្តុតាង CDC/NCHS ខាងលើបង្ហាញលទ្ធផលនៃគម្លាតការប្រើប្រាស់ — ចំណែក មជ្ឈមណ្ឌលស្រាវជ្រាវ Pew (Pew Research Center) ជួយពន្យល់ហេតុផលដើមដែលនៅពីក្រោយ — ជាការស្ទង់មតិលើជនជាតិអាមេរិកពេញវ័យ១,៥០២នាក់ ធ្វើឡើងចន្លោះខែមករា-កុម្ភៈ ២០២១។ លទ្ធផលបង្ហាញថា ប្រមាណ៧២%នៃជនជាតិជនបទរាយការណ៍ថាមានការតភ្ជាប់អ៊ីនធឺណិតល្បឿនលឿននៅផ្ទះ — កើនឡើង៩ចំណុចភាគរយពីឆ្នាំ២០១៦ (៦៣%) ប៉ុន្តែ Pew កត់សម្គាល់ថា “អ្នកជនបទនៅតែមានឱកាសតិចជាងអ្នកជនកន្លងតំបន់ជាយក្រុង” ក្នុងការមានអ៊ីនធឺណិតល្បឿនលឿន។
គម្លាតកាន់តែច្បាស់នៅពេលរាប់ឧបករណ៍រួម៖ មានតែ៣០%នៃអ្នកជនបទដែលមានទាំងកុំព្យូទ័រតុ/យួរដៃ ស្មាតហ្វូន ការតភ្ជាប់អ៊ីនធឺណិតផ្ទះ និងថេប្លេត (ឧបករណ៍ទាំងបួនប្រភេទរួមគ្នា) ធៀបនឹង៤៤%ក្នុងចំណោមអ្នកទីក្រុង និង៤៣%ក្នុងចំណោមអ្នកជាយក្រុង។ ភាពញឹកញាប់ប្រើក៏ខុសគ្នា៖ ប្រមាណ៨០%នៃអ្នកជនបទប្រើអ៊ីនធឺណិតជារៀងរាល់ថ្ងៃ ធៀបនឹងប្រមាណ៨៨%ក្នុងចំណោមអ្នកទីក្រុង ខណៈមានតែ២៣%នៃអ្នកជនបទប្រើអ៊ីនធឺណិត “ស្ទើរតែគ្មានឈប់” ធៀបនឹង៣៧%(ទីក្រុង)និង៣០%(ជាយក្រុង)។ ក្នុងការស្ទង់មតិមុន (២០១៨) ២៤%នៃអ្នកជនបទចាត់ទុកលទ្ធភាពប្រើអ៊ីនធឺណិតល្បឿនលឿនជា “បញ្ហាធំសម្រាប់សហគមន៍” ធៀបនឹង១៣%(ទីក្រុង)និង៩%(ជាយក្រុង)។
| ការតភ្ជាប់អ៊ីនធឺណិតផ្ទះ (ជនបទ) | ៧២% (២០២១) — កើន៩ចំណុចភាគរយពី៦៣%ក្នុងឆ្នាំ២០១៦ |
| មានឧបករណ៍ទាំង៤ប្រភេទរួម (ជនបទ vs ទីក្រុង) | ៣០% vs ៤៤% |
| ប្រើអ៊ីនធឺណិត “ស្ទើរតែគ្មានឈប់” (ជនបទ vs ទីក្រុង) | ២៣% vs ៣៧% |
| ចាត់ទុកជាបញ្ហាធំសហគមន៍ (ជនបទ vs ទីក្រុង, ២០១៨) | ២៤% vs ១៣% |
១០ហេតុអ្វីការអនុញ្ញាតច្បាប់ មិនស្មើនឹងលទ្ធភាពប្រើប្រាស់ជាក់ស្តែង
ភ្ជាប់ចំណុចទាំងបីខាងលើចូលគ្នា (ផ្នែក C, G-I) បង្ហាញអំពីគម្លាតរវាង “អ្វីដែលច្បាប់អនុញ្ញាត” និង “អ្វីដែលមនុស្សប្រើប្រាស់ជាក់ស្តែងបាន”។ WHO Global Strategy on Digital Health ចែងគោលដៅសម្រាប់ “មនុស្សគ្រប់គ្នា គ្រប់ទីកន្លែង” — ប៉ុន្តែជាឯកសារមិនចងកាតព្វកិច្ច (ផ្នែក D) វាមិនអាចដោះស្រាយឧបសគ្គហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធជាមូលដ្ឋានបានទេ។ ការចេញច្បាប់លើកលែងបទបញ្ជា (ផ្នែក B, E) ធ្វើឲ្យសេវាតេឡេសុខភាព “ស្របច្បាប់” ក្នុងទីកន្លែងជាច្រើន — ប៉ុន្តែច្បាប់ស្របច្បាប់មិនបង្កើតអ៊ីនធឺណិតល្បឿនលឿន ឬថេប្លេតឲ្យគ្រួសារណាមួយដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ។ ភស្តុតាង ITU (ផ្នែក G) NCHS (ផ្នែក H) និង Pew (ផ្នែក I) សុទ្ធតែឆ្លុះបញ្ចាំងទិសដៅដូចគ្នា៖ អ្នកដែលនៅតែខ្វះការតភ្ជាប់ ឧបករណ៍ ឬជំនាញឌីជីថល នៅតែជាប់គាំងទោះច្បាប់បើកចំហប៉ុនណាក៏ដោយ។
លទ្ធផលអាចផ្ទុយពីគោលបំណងដើម៖ ប្រសិនបើប្រព័ន្ធសុខភាពពឹងផ្អែកលើតេឡេសុខភាពកាន់តែច្រើនសម្រាប់ដោះស្រាយកង្វះខាតបុគ្គលិកសុខាភិបាល ឬចម្ងាយភូមិសាស្ត្រ — ចំណែកអ្នកជនបទ ចំណូលទាប វ័យក្មេង និងអ្នកគ្មានការអប់រំខ្ពស់ (ដែលភស្តុតាង NCHS បង្ហាញថាប្រើតិចជាង) នៅតែពឹងផ្អែកលើសេវាជួបផ្ទាល់ដដែល — គម្លាតលទ្ធភាពទទួលបានសុខភាពរួម អាចនឹងពង្រីកកាន់តែធំ ជាជាងបន្ថយ ចំពោះក្រុមប្រជាជនទាំងនោះ។ នេះមិនមែនការសន្និដ្ឋានស្រាវជ្រាវតែមួយទេ — ជាទិសដៅដែលទិន្នន័យបីប្រភពឯករាជ្យផ្សេងគ្នា (ITU ថ្នាក់សកល NCHS ថ្នាក់ជាតិអាមេរិក Pew ថ្នាក់សហគមន៍) សុទ្ធតែចង្អុលទៅទិសដៅតែមួយ។
ចំណុចនេះមិនមែនអះអាងថាសេវាសុខភាពពីចម្ងាយគ្មានប្រយោជន៍ទេ — ចំពោះអ្នកដែលមានការតភ្ជាប់និងឧបករណ៍គ្រប់គ្រាន់ រួមទាំងអ្នកជនបទមួយចំនួនដែលមានចម្ងាយឆ្ងាយពីមណ្ឌលសុខភាព វាអាចកាត់បន្ថយពេលវេលា និងចំណាយធ្វើដំណើរបានពិតប្រាកដ។ ចំណុចដែលអត្ថបទនេះចង់លើកឡើង គឺថា ការវាស់ស្ទង់ជោគជ័យគោលនយោបាយ មិនគួរឈប់ត្រឹមចំនួនប្រទេសដែលអនុញ្ញាតច្បាប់ទេ — ត្រូវបន្តតាមដានថាតើគម្លាតការប្រើប្រាស់ជាក់ស្តែងរវាងក្រុមប្រជាសាស្ត្រផ្សេងៗ តូចចុះ ឬពង្រីកបន្តទៀត។
- អ្វីដែលច្បាប់ដោះស្រាយបាន៖ សិទ្ធិស្របច្បាប់ក្នុងការផ្តល់/ទទួលសេវាតេឡេសុខភាព
- អ្វីដែលច្បាប់ដោះស្រាយមិនបាន៖ អ៊ីនធឺណិតល្បឿនលឿន ឧបករណ៍ ជំនាញឌីជីថល និងទំនុកចិត្តលើបច្ចេកវិទ្យា
១១ទស្សនវិស័យអនាគត
Global Strategy on Digital Health របស់ WHO គ្របដណ្តប់ត្រឹមឆ្នាំ២០២៥ តាមចំណងជើងឯកសារខ្លួនឯង — មានន័យថា WHO និងរដ្ឋសមាជិកឥឡូវនេះជួបនឹងសំណួរថាតើគួរបន្ត ធ្វើបច្ចុប្បន្នភាព ឬបង្កើតយុទ្ធសាស្ត្របន្តថ្មីសម្រាប់ដំណាក់កាលបន្ទាប់។ ចំណុចដែលអត្ថបទនេះបានបង្ហាញ គឺថា ជោគជ័យនៃដំណាក់កាលទី១ (២០២០-២០២៥) មិនអាចវាស់វែងតែពីចំនួនប្រទេសដែលអនុញ្ញាតឲ្យប្រើសេវាតេឡេសុខភាពទេ — ត្រូវវាស់ពីថាតើគម្លាតការប្រើប្រាស់ជាក់ស្តែងបានតូចចុះដែរឬទេផងដែរ។ ភស្តុតាង ITU NCHS និង Pew ដែលបានលើកឡើងក្នុងអត្ថបទនេះ សុទ្ធតែជាទិន្នន័យមកពីឆ្នាំ២០២១-២០២៥ — ជាចំណុចយោងសម្រាប់ការតាមដានថាតើដំណាក់កាលបន្ទាប់ធ្វើឲ្យគម្លាតតូចចុះដែរឬទេ។
ខុសពីអត្ថបទ “តេឡេមេឌីស៊ីនឆ្លងព្រំដែន” ដែលផ្តោតលើសំណួរច្បាប់អាជ្ញាប័ណ្ណនិងឯកជនភាព អត្ថបទនេះបង្ហាញថា សូម្បីតែប្រសិនបើសំណួរច្បាប់ទាំងនោះដោះស្រាយបានពេញលេញ សំណួរស្នូលមួយទៀតនៅតែសេសសល់៖ ការតភ្ជាប់ និងឧបករណ៍ឌីជីថលមូលដ្ឋាន — ជាបញ្ហាហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ច មិនមែនបញ្ហាបទបញ្ជាច្បាប់ទេ ហើយដោះស្រាយបានយឺតជាងច្បាប់ច្រើន។
១២សំណួរញឹកញាប់
តើអត្ថបទនេះពន្យល់ពីច្បាប់អាជ្ញាប័ណ្ណវេជ្ជបណ្ឌិតឆ្លងព្រំដែនដែរឬទេ?
អត់ទេ — ចំណុចនោះពន្យល់លម្អិតរួចហើយក្នុងអត្ថបទ “តេឡេមេឌីស៊ីនឆ្លងព្រំដែន” ដាច់ដោយឡែក។ អត្ថបទនេះផ្តោតលើក្របខ័ណ្ឌ WHO និងគម្លាតលទ្ធភាពប្រើប្រាស់វិញ។ សូមមើលផ្នែក A។
តើ Global Strategy on Digital Health របស់ WHO ចងកាតព្វកិច្ចប្រទេសសមាជិកដែរឬទេ?
អត់ទេ — ជាឯកសារណែនាំយុទ្ធសាស្ត្រ មិនចងកាតព្វកិច្ចដូច IHR (២០០៥) ដែលចងកាតព្វកិច្ចលើ១៩៧ប្រទេសទេ។ សូមមើលផ្នែក C-D។
តើប្រទេសណាខ្លះដែលមានការផ្លាស់ប្តូរច្បាប់ជាក់លាក់ដែលអត្ថបទនេះលើកឡើង?
អាល្លឺម៉ង់ (ច្បាប់ DVG ស្តីពីការផ្សព្វផ្សាយសេវាតេឡេមេឌីស៊ីន) ព្រមទាំងការវិភាគប្រៀបធៀបឆ្លងប្រទេស OECD និងភាពខុសគ្នារវាងរដ្ឋនានានៅសហរដ្ឋអាមេរិកតាមការតាមដានរបស់ CCHP។ សូមមើលផ្នែក E-F។
តើមានភស្តុតាងអ្វីខ្លះថាតេឡេសុខភាពអាចពង្រីកគម្លាតសុខភាព?
ទិន្នន័យ CDC/NCHS សហរដ្ឋអាមេរិកឆ្នាំ២០២១ បង្ហាញថា អ្នកជនបទ ចំណូលទាប និងអប់រំទាបប្រើតេឡេមេឌីស៊ីនតិចជាងអ្នកទីក្រុង ចំណូលខ្ពស់ និងអប់រំខ្ពស់ ព្រមទាំងទិន្នន័យ Pew ដែលបញ្ជាក់ពីគម្លាតកម្មសិទ្ធិឧបករណ៍ និងអ៊ីនធឺណិត។ សូមមើលផ្នែក H-J។
តើតេឡេសុខភាព និង telemedicine ខុសគ្នាយ៉ាងណា?
តេឡេសុខភាព (telehealth) ទូលំទូលាយជាង រួមទាំងសេវាមិនមែនគ្លីនិកផងដែរ ដូចជាការត្រួតពិនិត្យសុខភាពសាធារណៈ និងការបណ្តុះបណ្តាល ខណៈតេឡេមេឌីស៊ីនសំដៅចង្អៀតទៅលើសេវាគ្លីនិកផ្ទាល់ខ្លួន។ សូមមើលផ្នែក A។
តើទិន្នន័យ CDC/NCHS បង្ហាញភាពខុសគ្នាតាមជាតិសាសន៍ដែរឬទេ?
បាទ/ចាស ប៉ុន្តែតូចជាងកត្តាភូមិសាស្ត្រ-សេដ្ឋកិច្ច៖ ជនជាតិដើមអាមេរិកប្រើខ្ពស់បំផុត (៤០,៦%) ខណៈអេស្ប៉ាញ ស្បែកខ្មៅ និងអាស៊ីប្រើទាបជាងបន្តិច (ប្រមាណ៣៣%)។ NCHS រាយការណ៍តែជាទិន្នន័យសង្កេត មិនបានពន្យល់មូលហេតុដោយផ្ទាល់ទេ។ សូមមើលផ្នែក H។
តើអត្ថបទនេះណែនាំថាគួរប្រើ ឬមិនប្រើតេឡេសុខភាពសម្រាប់ស្ថានភាពសុខភាពជាក់លាក់ណាមួយដែរឬទេ?
អត់ទេ — នេះជារបាយការណ៍បទបញ្ជា-ភស្តុតាងសាធារណៈអប់រំតែប៉ុណ្ណោះ។ សំណួរថាតើសេវាប្រភេទណាសមស្របនឹងតម្រូវការសុខភាពជាក់លាក់ណាមួយ គឺជាការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកជំនាញសុខភាពមានអាជ្ញាប័ណ្ណ។
១៣ប្រភព
- WHO — Global Strategy on Digital Health 2020-2025
- WHO — International Health Regulations (2005)
- OECD — The COVID-19 Pandemic and the Future of Telemedicine
- Bundesministerium für Gesundheit — Digital Healthcare Act (DVG)
- Center for Connected Health Policy — National Telehealth Policy Resource Center
- ITU — Facts and Figures: Global Connectivity Statistics
- World Bank — Individuals Using the Internet (% of Population)
- CDC/NCHS — Data Brief No. 445: Telemedicine Use Among Adults, United States 2021
- Pew Research Center — Digital Divides Persist Between Rural, Urban and Suburban America
- Rural Health Research Gateway (HRSA-funded Federal Office of Rural Health Policy)
📷 រូបភាពក្នុងអត្ថបទនេះ មានប្រភព និងឥណទានម្ចាស់កម្មសិទ្ធិនៅក្រោមរូបភាពនីមួយៗ។ ចុចលើរូបភាព ដើម្បីមើលទំហំធំ។
✓ ផ្ទៀងផ្ទាត់ជាមួយប្រភពស្នូល ១០ ប្រភព
📚 សុខភាព និងវេជ្ជសាស្ត្រ · គួរដឹង Eksastra
អត្ថបទចំណេះដឹងស៊ីជម្រៅជាភាសាខ្មែរ ផ្អែកលើប្រភពដែលអាចផ្ទៀងផ្ទាត់បាន។
សុខភាព និងវេជ្ជសាស្ត្រ ទាំងអស់ →តេឡេមេឌីស៊ីនឆ្លងព្រំដែន៖ ហេតុអ្វីច្បាប់អាជ្ញាប័ណ្ណវេជ្ជបណ្ឌិត និងឯកជនភាពទិន្នន័យនៅតែជាឧបសគ្គកិច្ចព្រមព្រៀងជំងឺរាតត្បាតរបស់ WHO និងប្រព័ន្ធ PABS៖ អ្វីចងកាតព្វកិច្ចរួច អ្វីនៅតែចរចាតើ FDA និង EMA អនុញ្ញាតបទបញ្ជាកម្មវិធីវិនិច្ឆ័យរោគដោយ AI យ៉ាងណា?គ្របដណ្តប់សុខភាពជាសកល (UHC)៖ សន្ទស្សន៍ WHO-ធនាគារពិភពលោក និងជម្លោះហិរញ្ញប្បទាន